Terug in Nederland

Het ontvangst op Schiphol was groots. Zondagochtend om 06.00 stond het zwart van de familieleden en vrienden die de klimgeiten kwamen ophalen. Ik heb vaak gehoord dat iedereen zeer te spreken was over de website. Op deze manier heeft iedereen onze avonturen kunnen meebeleven. Graag wil ik dan ook een aantal mensen bedanken. Op de foto boven staan Abisae Maeda (met PSV muts), fotograaf Ronald Hoogendoorn en Goodluck Mushi. Abisae en Goodluck hebben video-opnamen gemaakt die gemonteerd worden in Nederland. Als de film klaar is kun je dat op deze site lezen. Ronald heeft alle foto’s die op de site staan gemaakt. Elke dag selecteerde hij twee of drie foto’s waarna een teamlid daar dan een stuk bij schreef. Er wordt ook een fotoboek gemaakt van dit project. De verwachting is dat dit boek half december klaar is. Na die tijd kun je foto’s die in het boek staan en vele andere terugvinden op www.fotohoogendoorn.nl. Je kunt dan ook foto’s kopen via de site.

Natuurlijk wil ik ook alle teamleden bedanken voor hun bijdragen aan de site. René de Bos zorgde ervoor dat de beelden en tekst via de satelliet vanaf de berg naar Nederland werden gestuurd. Als laatste wil ik Niek en Folkert van Stipp bedanken voor hun snelle plaatsing van de artikelen, ook in de weekends.

Gisteren wachtte een cameraploeg van SBS 6 op Schiphol op de thuiskomst van de Kilimanjaro bedwingers. Bekijk de reportage via de site van SBS 6.

The day after

Na het erg geslaagde feestdiner van gisteravond is de kater vanochtend goed te voelen. Niet alleen de kater van het verdiende kilimanjaro bier maar vooral de kater van het niet meer op de berg staan, het niet meer stoffig vies en zweterig voelen, het niet meer samen in de tent aan de havermoet pap te zitten...... We hebben het geweldig gehad een super ervaring en een aanrader voor jullie allen die ons zo trouw gevolgd hebben bij ons avontuur.

Het einde is in zicht. Na het ontbijt en de opeens toch wat blekere gezichtjes na de zoveelste douche, valt de groep langzaam uit elkaar. Om 10.00 vertrekt het grootste gedeelte van de groep voor een korte safari naar de Ngongoro krater. De krater is een van de zeven wereldwonderen die zeker een bezoek waardig is. De rest blijft achter. Bas en René spenderen de dag vooral achter de computer om de laatste dingen af te ronden. Petra en Roy bezoeken de filmschool in Arusha om vast wat ruwe beelden van de expeditie te selecteren voor de uitzending van Hart van Nederland zondagavond (kijken dus). Rond een uur of vijf arriveert de taxi voor Maarten. Hij gaat zijn vrouw en kinderen verrassen op Zanzibar waar zij nog twee weken gaan genieten van een heerlijke strandvakantie. Ik zelf vertrek morgen met een vriendin voor een safari door Tanzania onder het mum “nu we hier toch zijn”.

Hoe het ook zij en waar we nu ook zijn, we zullen deze expeditie en elkaar niet snel vergeten. Wat een avontuur en wat een superteam!

Hakumanatata!

P.S Bedankt voor al jullie lieve, vleiende, motiverende en meelevende berichten!! We hebben er erg van genoten!

De laatste dag

Al vroeg is iedereen wakker in het laatste "Mweka Camp". Niet meer door de invloed van hoogte (het is daar 'maar' 3100 meter hoog), maar waarschijnlijk van alle indrukken opgedaan tijdens de succesvolle top-poging van de vorige dag. Er heerst een gevoel van vreugde; de pijntjes die gisteren nog duidelijk aanwezig waren, zijn ineens allemaal verdwenen.

Nadat we uit onze slaapzak zijn gegleden en de tent hebben opgeruimd, proberen we nog eerst de laatste stof en zand van ons lichaam te spoelen. Dit gebeurt al lang niet meer zo verfijnd, want we weten dat we binnen enkele uren onder de lekker douche kunnen staan in de lodge. Het bekende ontbijt van (door)geroosterd brood en warme pap wordt vervolgens met veel grappen en helden verhalen over gisteren opgegeten.

Wanneer we bijna klaar zijn, horen we een luid gezang buiten onze tent: het zijn de gidsen en de dragers in een grote kring. Iedereen wordt van het ontbijt weggelokt en gaat een kijkje nemen. Op een open plekje voor onze tenten zijn de gidsen en dragers met elkaar aan het dollen. Ook voor hun is deze laatste dag een afsluiting op een succesvolle Kilimanjaro Challenge. Ineens onstaat een grote kring van lachende, zingende en dansende dragers en gidsen. Wij proberen ons natuurlijk ook te mengen, maar er is duidelijk te zien dat de Nederlanders nog heel wat kunnen leren van de lokale zing- en dans kunsten. Als dank geven we hen een flinke fooi waardoor het lokale feestje uitbarst tot een waar festijn.

Ookal voelt het nu dat de "Challenge" er al eigenlijk op zit, er staat nog steeds een pittige afdaling naar een hoogte van 1800 meter (de gate) op ons te wachten. Nadat iedereen zijn spullen weer heeft ingepakt (een ritueel dat met de ogen dicht op de automatische piloot vlekkeloos wordt volbracht), beginnen we zeer langzaam, pole pole, aan onze laatste trip. De laatste glimpen van van het regenwoud en de lagere heuvels brengen ons naar ons eindpunt, de Mweka gate. Nog even tijd voor een laatste groepsfoto op de Kilimanjaro.

Een lange busreis brengt ons weer bij onze logde, waar de staf van Karibu (de lokale reisorganisatie) ons nog even de hand komt schudden. Maar hoe laten wij nu onze dank zien? Juist, dansen! Fotograaf Ronald gooit als voorbeeld meteen zijn heupen los, en na wat aarzelingen staat het hele KC2008 team op hun best "dansen". De staf lacht naar ons, maar we weten tot nu toe nog steeds niet of ze ons uit- of toelachten...

Na een lekkere douche, het uitpakken van de tassen en een kort middagdutje zit iedereen klokslag 19:00 aan het diner. Rene (reisleiding), Bas en Henk (medisch team) hebben nog enkele fantastich mooie woorden over de trip en het team - even een moment van emoties maar ook blijheid. Ons succes werd nog tot in de late uurtjes gevierd tot een niet nader te noemen tijdstip...

We are not gonna stop untill we get to the top! (door Laura, Eelco en Petra)

Iets voor elven schreeuwt Maarten: “René, wakker worden, een heldere hemel, ik zie sterren, de wind is gaan liggen”. Als er al iemand sliep was die nu zeker ook wakker. De tenten staan heel dicht op elkaar in Barafu Camp op 4600 meter hoogte en je hoort alles van elkaar. Mensen die snurken, ritsen van tenten die open en dicht gaan omdat er weer iemand moet plassen. Na warme thee en droge koekjes vertrekken we om middernacht. Onze staf heeft vele liters water gekookt en onze waterzakken zijn gevuld met heel warm water. In de hoop dat het niet te snel zal bevriezen.

Onze hoofdlampjes vormen een lichtslinger op de hellingen van de Kilimanjaro. Nog 1300 loodzware hoogtemeters wachten ons. Problemen met infusiesets, sensoren, insulinepompen, hoogte en kou maken de weg naar de top niet gemakkelijker. Het is een ware slijtageslag. Het is aanvankelijk helder en het lijkt een mooie nacht te worden maar gedurende de tocht trekken donkere wolken zich samen. Tergend langzaam klimmen we omhoog. Voetje voor voetje omhoog. De gids roept “pole pole”, dat betekent “heel langzaam lopen”. De hoogte is goed voelbaar. Een aantal van onze groep krijgen last van hoogteziekte. Hoofdpijn en misselijkheid spelen op. Pillen worden uitgedeeld en mensen worden omhoog gepraat. Maar de top is nog ver weg. Inmiddels lopen we urenlang zigzaggend voetje voor voetje over een steile gravelhelling. De gidsen begeleiden ons super.

Tegen het ochtendgloren bereiken we het lastigste stuk richting Stella Point (5795 mtr) naar de kraterrand. De ijzige wind wordt nu in volle omvang gevoeld. Tot nu toe liepen we allemaal samen, maar nu valt de groep uit elkaar in drie subgroepjes. De gids zegt dat het nog meer dan een uur is naar de top. Van onze cameraman Abusei hebben we een slogan geleerd: we are not gonna stop untill we get to the top. Dus wij geven niet op! Druppelsgewijs bereiken we de top. Na ruim 7 uur klimmen. We wachten in spanning af of ook de derde en laatste groep het haalt. De emoties lopen hoog op als uit de mist ook de derde groep opduikt. De stemming is euforisch. We zijn ALLEMAAL op de top, Uhuru Peak (5895 mtr). We huilen tranen van geluk en blijheid. Vele omhelzingen en felicitaties volgen. De diabeten bewijzen dat extreme sportuitdagingen ook mogelijk zijn als je diabetes hebt. De Kilimanjaro Challenge is DE ultieme Diabetes Challenge.

Het succes wordt vastgelegd op de gevoelige plaat door onze geweldige fotograaf en oermens Ronald die inmiddels bevroren vingers heeft. Door de extreme kou blijven we niet lang op de top. We dalen weer af en terwijl de wolken oplossen verschijnen de blauwe tientallen meters hoge gletscherwanden. De weg naar beneden is geweldig. We hebben het gevoel dat we vliegen; we glijden door de gravel naar beneden. Ook tijdens de terugtocht spelen hoogteziekte en uitdroging op. Na ruim 3 uur dalen zijn we allemaal veilig terug in Barafu Camp. Na enkele uren rust moeten we nog eens 1500 meter afdalen naar Mweka Camp (3100 mtr) waar de succesvolle toppoging met Kilimanjaro bier wordt gevierd. We krijgen weer een lekker bakje warm water om onze handen te wassen en ons zelf een beetje op te frissen. We zijn weer terug op stoffige hoogten. Nog één nachtje zonder douchen. We voelen ons inmiddels vreselijk vies, maar zeer voldaan.