De laatste dag

Al vroeg is iedereen wakker in het laatste "Mweka Camp". Niet meer door de invloed van hoogte (het is daar 'maar' 3100 meter hoog), maar waarschijnlijk van alle indrukken opgedaan tijdens de succesvolle top-poging van de vorige dag. Er heerst een gevoel van vreugde; de pijntjes die gisteren nog duidelijk aanwezig waren, zijn ineens allemaal verdwenen.

Nadat we uit onze slaapzak zijn gegleden en de tent hebben opgeruimd, proberen we nog eerst de laatste stof en zand van ons lichaam te spoelen. Dit gebeurt al lang niet meer zo verfijnd, want we weten dat we binnen enkele uren onder de lekker douche kunnen staan in de lodge. Het bekende ontbijt van (door)geroosterd brood en warme pap wordt vervolgens met veel grappen en helden verhalen over gisteren opgegeten.

Wanneer we bijna klaar zijn, horen we een luid gezang buiten onze tent: het zijn de gidsen en de dragers in een grote kring. Iedereen wordt van het ontbijt weggelokt en gaat een kijkje nemen. Op een open plekje voor onze tenten zijn de gidsen en dragers met elkaar aan het dollen. Ook voor hun is deze laatste dag een afsluiting op een succesvolle Kilimanjaro Challenge. Ineens onstaat een grote kring van lachende, zingende en dansende dragers en gidsen. Wij proberen ons natuurlijk ook te mengen, maar er is duidelijk te zien dat de Nederlanders nog heel wat kunnen leren van de lokale zing- en dans kunsten. Als dank geven we hen een flinke fooi waardoor het lokale feestje uitbarst tot een waar festijn.

Ookal voelt het nu dat de "Challenge" er al eigenlijk op zit, er staat nog steeds een pittige afdaling naar een hoogte van 1800 meter (de gate) op ons te wachten. Nadat iedereen zijn spullen weer heeft ingepakt (een ritueel dat met de ogen dicht op de automatische piloot vlekkeloos wordt volbracht), beginnen we zeer langzaam, pole pole, aan onze laatste trip. De laatste glimpen van van het regenwoud en de lagere heuvels brengen ons naar ons eindpunt, de Mweka gate. Nog even tijd voor een laatste groepsfoto op de Kilimanjaro.

Een lange busreis brengt ons weer bij onze logde, waar de staf van Karibu (de lokale reisorganisatie) ons nog even de hand komt schudden. Maar hoe laten wij nu onze dank zien? Juist, dansen! Fotograaf Ronald gooit als voorbeeld meteen zijn heupen los, en na wat aarzelingen staat het hele KC2008 team op hun best "dansen". De staf lacht naar ons, maar we weten tot nu toe nog steeds niet of ze ons uit- of toelachten...

Na een lekkere douche, het uitpakken van de tassen en een kort middagdutje zit iedereen klokslag 19:00 aan het diner. Rene (reisleiding), Bas en Henk (medisch team) hebben nog enkele fantastich mooie woorden over de trip en het team - even een moment van emoties maar ook blijheid. Ons succes werd nog tot in de late uurtjes gevierd tot een niet nader te noemen tijdstip...