We are not gonna stop untill we get to the top! (door Laura, Eelco en Petra)

Iets voor elven schreeuwt Maarten: “René, wakker worden, een heldere hemel, ik zie sterren, de wind is gaan liggen”. Als er al iemand sliep was die nu zeker ook wakker. De tenten staan heel dicht op elkaar in Barafu Camp op 4600 meter hoogte en je hoort alles van elkaar. Mensen die snurken, ritsen van tenten die open en dicht gaan omdat er weer iemand moet plassen. Na warme thee en droge koekjes vertrekken we om middernacht. Onze staf heeft vele liters water gekookt en onze waterzakken zijn gevuld met heel warm water. In de hoop dat het niet te snel zal bevriezen.

Onze hoofdlampjes vormen een lichtslinger op de hellingen van de Kilimanjaro. Nog 1300 loodzware hoogtemeters wachten ons. Problemen met infusiesets, sensoren, insulinepompen, hoogte en kou maken de weg naar de top niet gemakkelijker. Het is een ware slijtageslag. Het is aanvankelijk helder en het lijkt een mooie nacht te worden maar gedurende de tocht trekken donkere wolken zich samen. Tergend langzaam klimmen we omhoog. Voetje voor voetje omhoog. De gids roept “pole pole”, dat betekent “heel langzaam lopen”. De hoogte is goed voelbaar. Een aantal van onze groep krijgen last van hoogteziekte. Hoofdpijn en misselijkheid spelen op. Pillen worden uitgedeeld en mensen worden omhoog gepraat. Maar de top is nog ver weg. Inmiddels lopen we urenlang zigzaggend voetje voor voetje over een steile gravelhelling. De gidsen begeleiden ons super.

Tegen het ochtendgloren bereiken we het lastigste stuk richting Stella Point (5795 mtr) naar de kraterrand. De ijzige wind wordt nu in volle omvang gevoeld. Tot nu toe liepen we allemaal samen, maar nu valt de groep uit elkaar in drie subgroepjes. De gids zegt dat het nog meer dan een uur is naar de top. Van onze cameraman Abusei hebben we een slogan geleerd: we are not gonna stop untill we get to the top. Dus wij geven niet op! Druppelsgewijs bereiken we de top. Na ruim 7 uur klimmen. We wachten in spanning af of ook de derde en laatste groep het haalt. De emoties lopen hoog op als uit de mist ook de derde groep opduikt. De stemming is euforisch. We zijn ALLEMAAL op de top, Uhuru Peak (5895 mtr). We huilen tranen van geluk en blijheid. Vele omhelzingen en felicitaties volgen. De diabeten bewijzen dat extreme sportuitdagingen ook mogelijk zijn als je diabetes hebt. De Kilimanjaro Challenge is DE ultieme Diabetes Challenge.

Het succes wordt vastgelegd op de gevoelige plaat door onze geweldige fotograaf en oermens Ronald die inmiddels bevroren vingers heeft. Door de extreme kou blijven we niet lang op de top. We dalen weer af en terwijl de wolken oplossen verschijnen de blauwe tientallen meters hoge gletscherwanden. De weg naar beneden is geweldig. We hebben het gevoel dat we vliegen; we glijden door de gravel naar beneden. Ook tijdens de terugtocht spelen hoogteziekte en uitdroging op. Na ruim 3 uur dalen zijn we allemaal veilig terug in Barafu Camp. Na enkele uren rust moeten we nog eens 1500 meter afdalen naar Mweka Camp (3100 mtr) waar de succesvolle toppoging met Kilimanjaro bier wordt gevierd. We krijgen weer een lekker bakje warm water om onze handen te wassen en ons zelf een beetje op te frissen. We zijn weer terug op stoffige hoogten. Nog één nachtje zonder douchen. We voelen ons inmiddels vreselijk vies, maar zeer voldaan.