De top is in zicht (door Roy en Bas)

Maarten heeft last van hoogtevrees. We beginnen vandaag met de Barranco Wall. Een bijna loodrechte wand waar we zigzaggend naar boven moeten. Maarten heeft er erg slecht van geslapen, maar na een beetje inpraten is hij (een beetje zwetend) toch boven gekomen. Verder was het een lekker rustige dag: in totaal 3,5 uur gelopen met wat stijgen en dalen, waarna we aankomen in Karanga Camp op 4040 meter, alleen Robin heeft een moeilijke dag gehad.

Vandaag is ook de dag van het onderzoek. Gisteren avond zijn we eigenlijk al begonnen met het dragen van nog meer apparatuur: een slaap-apneu meter die kwam te hangen tussen de insuline pomp, holter (continue hartslag regstratie), glucose sensor, energie-meter, en dan nog persoonlijke apparaatjes als een mp3-speler. De conclusie was dat we 's-morgens wakker werden werden in een wirwar van draden: een extra kwartier nodig om heel uit de slaapzak te komen.

In de middag wordt onze eettent omgebouwd tot mobiele onderzoeksruimte. Er is plaats voor drie ligbedden waar een polsgolfsnelheidsmeting, een polsgolfanalyse, de bloeddruk en een hartecho worden gemaakt. De opdracht is om stil te blijven liggen toen ik Suzanna (de cardioloog) hoorde zeggen dat ze alle data kwijt was, richt ik mij toch even op. Gelukkig blijkt het vals alarm en is mijn bloeddruk toch normaal gebleven.

Halverwege blijkt dat we eigenlijk te weinig stroom hebben, maar door de creativiteit van ons hele team heeft toch iedereen alle onderzoeken kunnen ondergaan. Iedereen die in de tent geweest is heeft kunnen zien dat er dik 7 uur lang non-stop getallen geproduceerd zijn terwijl de onderzoekers zelf ook onderzocht worden. Zelfs tijdens het diner wordt er nog bloed afgetapt en meteen geanalyseerd voor de bepaling van het eiwitje NT-proBNP. Het lijkt nu of wij erg kundig zijn, maar dit zijn de woorden gekopieerd uit de mond van alle specialisten. Morgen uitslapen tot 7:30, en nu nog even een kop thee.