Lopen en Genieten

Volgens mij hebben de meeste mensen op de nacht na de top hun beste nachtrust gekend sinds aankomst in Tanzania. Dat is ook niet zo verwonderlijk: de meeste mensen zijn tot 14 uur achter elkaar in de weer geweest om uiteindelijk op 2500 meter uit te komen. Iedereen is tot het uiterste van zijn of haar mogelijkheden gegaan, en dat kon je merken. Maar: als je dan ziet, hoe de mensen met diabetes het in die nacht en op de laatste tocht van de Meru naar beneden van 2500 naar 1500 meter hebben gedaan, dan: petje af. Wat ziet de weg naar beneden er toch anders uit dan de weg omhoog! We begonnen de terugtocht met uitzicht op de Kilimanjaro, en gingen daarna het tropische woud in. Het viel weer op, hoeveel kleuren groen er bestaan in zo'n tropisch woud, ongelooflijk. Veel wild gezien bij het naar beneden gaan: buffels, giraffen, wrattenzwijnen, nijlpaarden, en zebra's. De muggen waren gelukkig niet zo wild, dus de meesten zijn weinig geprikt.

Met een kleine bus heel opgelucht en heel geurend terug naar Kigonongoni Lodge. Iedereen stijf de bus uit en onder de douche of in bad, om de bruine drab van het lijf te krijgen. Het merendeel was daarna weer herkenbaar. Nu goed uitrusten en voorbereiden op de volgende uitdaging: de Kilimanjaro zelf. Maar mensen, wat een team! De saamhorigheid is enorm, de mensen helpen elkaar waar ze kunnen, en dat maakt deze topprestatie mogelijk. Wij als medisch team hebben het goed: heel zelfstandige patiënten, die elkaar helpen, en wat nog mooier is: er wordt (zo nu en dan) ook naar het medisch team geluisterd. Kortom, deze praktijk wil ik wel voortzetten in Nederland.