Start Mount Meru (door Inge en Roy)

Al vroeg ging de wekker. Nog even wennen voor sommigen, want gisteren was natuurlijk puur uitrusten. Met dikke ogen van de heerlijke nachtrust zijn we samengekomen bij het ontbijt en hebben we alles even doorgesproken. Een flinke boterham gegeten, en we werden al gelijk in de gaten gehouden door enkele mensen in een hoekje, wat later de filmploeg bleek te zijn. Daarna snel alle bagage ingedeeld: wat in de dagrugzak en wat in de zak voor de dragers? Moeilijk, maar eens moet je gewoon een keuze maken!

En daar was eindelijk het vertrek per bus: een hobbelige weg, ook al zou dit een van de hoofdwegen van deze regio moeten zijn. De weg richting Arusha National Parc werd steeds slechter, maar het schudden van de bus zorgde er ook voor dat al onze spieren al lekker warm werden gemasseerd. Meteen werden we begroet door enkele lange nekken boven de bomen uit: onze eerste spot, en wel giraffen!

Bij de parkeerplaats aangekomen kregen we onze verplichte versterking: een lokale, zeer serieuze ranger met een heus geweer (welliswaar oud, maar betrouwbaar zei hij). Op dit moment stijgt de spanning, stijgt de hoogte, en wellicht stijgt ook onze bloedsuiker door het lekkere lunchpakket dat we hebben gekregen. Om 12:30 uur vertrekken we eindelijk: het voelt als een vrijheid: daar hebben we nu al die weken voor getraind.

Behangen met kastjes, draden en sensoren banen wij ons een weg door de wildernis. Ook de controlegroep van onderzoekers ontkomt niet aan de onderzoeksdrift die in gang is gezet. Maar het schept ook zeker een band om samen al piepend en trillend (door de sensoren) de berg op de lopen: bloedsuikermeters, hartfilmpjes, insulinepompjes, hartslagmeters...

Bij Afrika denk je in eerste instantie aan droogte en dor land. Dit is echter bij Mount Meru niet het geval: veel groene struiken, bomen - en zelfs veel water: beekjes en watervallen. We worden geconfronteerd door de vele geluiden, kleuren, vormen en groottes van alle dieren die we tegenkomen. Echter, de tijd begint te dringen, want vrij plotseling begint het al donker te worden. Onze nieuwsgierigheid voor alle pracht moet worden omgezet in een soort haast, wat ook door onze gids René werd gestimuleerd: hij liet ons even flink schrikken door een hollende buffel na te doen in de struiken.

Het laatste stuk is echter wonderbaarlijk mooi: we krijgen ook al een "sneak preview" van de tocht van morgen: een gigantische bergkam op grote hoogte doemt voor ons op.
Eindelijk bij het kamp aangekomen. Het medisch team grijpt echter meteen de kans om ons onze suikerspiegels te controleren met wel 5 verschillende meters. Gelukkig is het daarna even rust: een lekker avondmaal in de vorm van koolhydraatrijke pasta. Daarna een warm “onthaal” door onze slaapzak. Eventjes bijkomen, maar snel weer opladen voor morgen: de wekker gaat om 7:00 uur!